انگاری، تمام غصه عالم ،توی دلما نشسته بود...

...... هیچ وقت نمی توانم ...

هیچ یادم نیست....

/ صحبت از آش بود.../

آش نذری...

گریه امان نمیدهد...

" او را آرام کنم یا خود را"

" گریه نکن.."

... این تنها یک جمله نیست

صدایمان کرد......

او که ساده ترین؛ وپاک ترین بود.....

باور نمیکنم.....

این رویاست....

همه برای دیدن او سرو دست میشکستن

ما تنها در گوشه ای ،گریه میکردیم....

صحبت میکرد....

صحبت از آش نذری...

یک باره ،از میان اون جمعیت...

/ صدایمان کرد/

_چرا گریه میکنی؟""

_پاسخ داد:

" من اونی نیستم که باید باشم"

" خدا ما را نمیبخشد.."

ودیگر هیچ یادم نیست..

گریه... ،صدایمان کل فضا را گرفته بود..

توصیف، سخت است...

او چه می گفت ،یادم نیست...

هرچه بود، از ما بود

گفت: فقط یک چیز

" خداوند ، شما را بخشید"

اینجا بوی خدا میدهد...

اینجا تکیه ای از بهشت است..

اینجا میتوان دید قدم های خدا را...

حس میکنم بخشید شدن را..

حس میکنم پاک شدن را..

حس میکنم خداوند را..